Valle de Bierzo

Caminha - Villamartín de la Abadía  270 km

Camping El Bierzo

10 t/m 16 mei

Portugal wordt Spanje, de Minho wordt Miño en de wegen zijn weer in veel betere conditie. De betaalde snelwegen in Portugal zijn goed onderhouden, maar voor de rest is het hobbelen. Zit er een gat in de weg dan doen ze daar een dot asfalt op, met als gevolg een andere hobbel. Als je dan onvoorzichtig het keukenkastje open doet, kan er wat uitvallen. We komen met 2 glazen en 2 kopjes minder thuis.

Langs de rivier de Minho en later langs de Sil, leidt de weg N120 ons hoog boven de meanderende rivieren in bochten dwars door de bergen met prachtige uitzichten ons nieuwe plekje. Een camping waar bij aankomst de rust over je neervalt, een groot groen veld met wat bomen en de vogeltjes fluiten er volop.

Midden in een afgelegen kastanjebos steken ineens kale rode heuvels boven de bomen uit. Las Médulas zijn de hopen puin die de Romeinen na het winnen van goud achterlieten. Ze boorden gaten in de heuvels en vulden deze met water met als gevolg dat de grond instortte en het goud vrijkwam. Nu staat dit gebied op de Werelderfgoedlijst en kan je zien hoe de natuur dit gebied op een bijzondere manier heeft hersteld. We maken één van de uitgezette wandelingen met prachtig zicht op het landschap. Onderweg zien we oude kastanjebomen in grillige vormen. In Orellán rijden we met de auto omhoog en lopen het laatste stukje naar een spectaculaire mirador vanwaar je het hele overzicht op het gebied hebt.

Op de grens van Galicië en Leon ligt Os Ancares, een gebied met met bergen die bijna 2000m hoog zijn en bossen met eiken en kastanjes. Er gaat maar één weg met af en toe een doodlopende aftakking naar een gehucht  door het gebied. Er heerst een vredige rust in deze dunbevolkte streek. De mensen woonden vroeger in palozza’s: huizen met lage muren, een ronde vloer en een dak van stro.  Daar zijn er maar weinig van bewaard gebleven, maar de huizen in de dunbevolkte dorpjes zien er verder nog bijna onveranderd uit. Een aantal zijn verwaarloosd, maar er zijn er ook nog die bewoond worden. De paar restaurants die open zijn serveren enkel aan hun pensiongasten of voor een vooraf aangemeld gezelschap. We rijden naar het hoogste punt (1450m) op de grens van de twee provincies met twee uitzichtpunten. Er ligt nog versgevallen sneeuw, waarschijnlijk van het slechte weer vorige week. Terug gaan we dezelfde weg, doorrijden betekent nog vele kilometers extra. In Vega de Espinareda, de toegangspoort tot het gebied, kunnen we uiteindelijk wat eten.

Verborgen hoog in de bergen ten zuiden van Ponferrada ligt Peñalba de Santiago. Er zijn twee manieren om er te komen. Eén ervan is via een bochtige smalle weg omhoog door de beboste vallei langs de rivier. Dit dal wordt Valle de Silencio genoemd, het dal van de stilte. Stil is het in Peñalba, vooral op deze bewolkte maandag. Het is weer een dorpje waar de tijd lijkt te zijn gestopt. De huizen hebben daken van leisteen met muren van schicht, een gesteente dat makkelijk splijtbaar is. Wij vragen ons af of er iemand ook echt woont in deze goed onderhouden woningen. De andere weg gaat eerst omhoog door de kale, met mos en witte brem bedekte bergen. Het laatste stuk gaat steil naar beneden. Google raakte hier helemaal in de war. Op deze weg door het dorpje San Cristobal de Valdueza, is ook mooi gerestaureerd, maar hier krijgen we de indruk dat het echt bewoond wordt. In het Valle de Silencio rijden we via een zijweg naar Montes, waar het klooster van San Pedro de Montes staat. Althans wat er overgebleven is van dit in 635 gestichte klooster. We kunnen alleen de buitenkant en het piepkleine dorpje eromheen bekijken. Als je de ruïne van binnen wil zien, kan dit alleen in het weekend. Het is inmiddels gaan regenen en dat zorgt ervoor dat Ponferrada er wat troosteloos uitziet. Op het grote Plaza de Ayutemento staan de terrasstoelen opgestapeld en lopen de pelgrims met regenponcho’s om. Deze pelgrims lopen de Camino Frances en hebben aanmerkelijk grotere rugzakken dan die we in Portugal hebben gezien. We lopen onder de Torre de Reloj door en komen bij de Encina Basiliek. Daarnaast domineert het Temelierskasteel. Een oud fort dat door de Tempeliers is uitgebreid om de weg naar Santiago te verdedigen.

Astorga is een ommuurd stadje dat bezocht wordt door bedevaartgangers en bewonderaars van Gaudi. Deze heeft het bisschoppelijk paleis ontworpen op de oude stadsmuur met als inspiratie een Middeleeuws kasteel, later afgebouwd door een andere architect. Het prachtige gebouw is nu ingericht als museum met ook een Camino afdeling. Het interieur van het paleis is  indrukwekkend, met prachtige glas-in-loodramen, sierlijke plafonds en indrukwekkende details. De buitenkant is met zijn toren echt een kasteel. Naast het paleis staat de kathedraal. Met een audiotour in het Nederland bekijken we eerst de mooie gevels en later de kerk met vele kapellen en een bijzonder notenhouten koor met houtsnijwerk. Door de hoofdstraat met de vele zoetwarenwinkels (Astorga is bekend om zijn chocolade en cakejes) lopen we via de Plaza Maior naar de oude muur aan de zuidkant, waar je overheen kunt lopen. Onderweg komen we verschillende muurschilderingen tegen. We sluiten af met een andere specialiteit: Cecina, plakjes gedroogd rundvlees op het terras, waar het in de zon met een jas aan nog goed toeven is.

De Bierzo streek met de Godella en de Menciadruif is een opkomend wijngebied. In Villafranca del Bierzo  staat een Romaanse kerk met een zij ingang: de Puerta del Perdon. Pelgrims die wegens ziekte Santiago niet konden bereiken kregen hier een aflaat. Temidden van de wijngaarden rijden we naar het wijndomein van Prada. Hier heeft de wijnboer Louis Prada een oud herenhuis,  Palacio Canedo, schitterend gerestaureerd en omgebouwd tot een hotel, restaurant en winkel met alle streekproducten die er op het landgoed verbouwd worden. Omdat het deze week 50 jaar geleden is dat wij elkaar ontmoet hebben, vieren wij dit met een lunch. Vanuit het restaurant heb je een schitterend uitzicht op de wijngaarden. We eten binnen, het weer is erg wisselvallig de afgelopen 2 dagen. Wij hebben de meeste buien gemist maar vanaf het landgoed zien we dat de bergen bij Peñalba een klein laagje sneeuw hebben gekregen. Volgens de mannen uit het dorpje die we spreken, is dit zeer uitzonderlijk in deze tijd van het jaar.

Morgen gaan we weer een stukje noordelijker en komen zo steeds dichter bij huis.