Elzas

Sarre - Turckheim 385  km

Camping Mediëval

7 t/m 11 juni

Langzaam kronkelen we de berg op naar de Grand San Bernardo tunnel. Zodra we de tunnel ingaan,  rijden we over drempels en staat douane te wenken. Wij denken dat we langzaam moeten rijden maar een onvriendelijke mevrouw zegt, dat ze toch duidelijk aangeeft dat we moeten stoppen. We worden naar de kant gedirigeerd en onze paspoorten en rijbewijs worden gecontroleerd. Dan vragen ze of we een hond hebben, tenminste dat denken we, maar nee, ze gaan een hond halen. Op mijn vraag waarom, zegt de mannelijke medewerker dat bij ons de cash geld hond gaat controleren, ze hebben een aparte hond voor drugs. Wij zijn willekeurig gekozen voor controle. De hondenbegeleider wijst naar de deuren van de caravan en de auto, maar ruikt niets. Dan worden ook nog de kentekenbewijzen gecontroleerd en na een half uur oponthoud kunnen we vertrekken. In Zwitserland begint het te regenen en het houdt niet op. In tegenovergestelde richting staat al het verkeer in de file en bij ons begint bij Basel de ellende. Eenmaal in Frankrijk is het weer iets beter, en rijden we zonder oponthoud naar de camping.

Om half 7 is er een wijnproeverij van een wijnboer uit de regio op de camping. Tien wijnen uit de Elzas krijgen we te proeven Van Riesling tot Pinot Blanc en Gewurztraminer. De wijn die we bestellen wordt de volgende ochtend keurig op de camping afgeleverd. Je snapt dat Theo goed slaapt na zo’n enerverende dag.

Met nog af en toe een buitje in de lucht, stappen we op de bus naar Colmar, een stad die in de geschiedenis behoorlijk heen en weer geslingerd is tussen Frankrijk en Duitsland. Van beide landen zie je de invloeden. De gekleurde vakwerkhuizen en de rivier de Launch, samen met de gastronomie (vooral Flammkuchen staat hier op de kaart) en de Elzas wijn zorgen voor veel toeristen. We krijgen er niet genoeg van om al die mooie vakwerkhuizen te fotograferen en vanaf de bruggen lijkt het wat op Venetië, vandaar de naam Petite Venise. Het is nog wat koud, maar in de overdekte markt drinken we koffie. Tijdens  het vervolg van onze wandeling begint de zon wat door te komen en eten we een Flammkuchen op een terras, met natuurlijk een glas Riesling erbij.

Vanaf de camping lopen we zo Turckheim in, een stadje met toegangspoorten en ook veel gekleurde vakwerkhuizen, maar aanmerkelijk kleiner en rustiger dan Colmar. Wanneer we door het stadje lopen zijn er veel fietsers die hier een stop houden. Wij lopen de wijngaarden in en maken een uitgezette wandeling die we vanwege het mooie weer wat uitbreiden. Boven op een heuvel genieten we op een bankje een tijd van het mooie uitzicht om ons heen.

De laatste wandeling deze reis is rondom het stadje Munster, bekend van de Munsterkaas. La ballade aux fils de l’eau is een wandeling rond de stad langs alle riviertjes en kanaaltjes met een klein stukje door de stad. Het is een verrassend leuke wandeling door parken en natuurgebiedjes. Natuurlijk gaan we niet weg voordat we een Munsterkaasje hebben gekocht. Dit penetrant ruikende en sterk smakende kaasje eten we dezelfde avond op, zodat niet de hele caravan ernaar gaat ruiken.

We komen zeker nog een keer terug wanneer we de fietsen bij ons hebben.

Turckheim -Luxemburg stad 265 km

Camping Kockelscheuer

11 t/m 12 juni

De route gaat door de Vogezen en de Lotharingen, voor ons onbekende gebieden. Prachtig mooi eerst door bos en dan door heuvelachtig akkerland met alle kleuren groen en geel. Met de zon erop is het extra mooi. De weg is heel rustig, dus dat is extra genieten. Precies om 2 uur staan we voor de slagboom bij de camping. We zijn al vaker op deze camping geweest en ook nu hebben we besproken. Dat is maar goed ook want het staat helemaal vol.

Morgen rijden we het laatste stuk naar huis. We hebben weer een prachtige reis gemaakt. We vinden het leuk dat velen ons weer gevolgd hebben via ons blog. Heel hartelijk dank voor jullie leuke reacties.