Paimpol, Côte d’Amor, Bretagne

Saint-Benoît-sur-Ondes - Paimpol 140 km

Camping Municipal Cruckin

2 t/m 6 september

De camping ligt aan een prachtige kust met overal in de zee eilandjes. Er loopt een wandelpad dat ook gaat langs de naastgelegen Abbaye de Beauport, een ruïne van een abdij uit de 13e eeuw, schitterend gelegen op een groot landgoed aan zee.

De zus van Wil heeft ons getipt om Ile de Brehat te bezoeken. Het eiland Brehat ligt als grootste tussen veel rotseilandjes voor de kust bij Paimpol. Het is 3,5 km lang en 1,5 km breed. Om alles rustig te bekijken willen we het liefst fietsen op het eiland. Omdat het op de website niet duidelijk is wat de mogelijkheden zijn, fietsen we naar de haven van Arcouest om kaartjes te kopen. Er staan twee kaartjes verkoopwagens. De eerste die we vragen rekent hier per fiets €30 extra voor  met de voorwaarde dat we voor half 10 moeten vertrekken. Ten eerste moeten we dan wel erg vroeg van de camping en ten tweede vinden we het bedrag veel te hoog. Bij het andere loket vragen ze €13 en kunnen we later vertrekken en hoeven we ook niet voor 4 uur terug. De mevrouw vertelt dat de andere maatschappij ook fietsen verhuurt op het eiland, vandaar. Na  geboekt te hebben voor de volgende dag, fietsen we door naar Loguivy. Het is erg rustig in dit mooie havenplaatsje. Het is hier ook beduidend heuvelachtiger dan bij de baai van Saint Malo. Terug drinken we een drankje in de gezellige, levendige haven van Paimpol.

Het is hoogwater wanneer we de volgende ochtend met de boot vertrekken naar Íle de Brehat. Het eiland is een autovrij bloemeneiland, dat bekendstaat om zijn subtropische vegetatie, roze granietrotsen en schilderachtige wandelpaden. We fietsen heel rustig over de smalle weggetjes en stoppen regelmatig want om elk bochtje is er weer een schilderijtje dat gefotografeerd moet worden. Na wat huisjes kom je steeds weer bij de ruige rotskust met diep ingesneden baaien, waar het water zich steeds meer terugtrekt. En wat is het ontzettend groen. Hortensia’s, agapanthussen en vele andere bloemen zijn uitgebloeid maar zien er toch nog schitterend uit. Terug bij de kade moeten we nog 10 minuten lopen over een lange pier, vanwege het lage water. Nu meert de boot aan bij de midden pier, het volgende uur bij de eind pier, dat is 20 minuten lopen. Elke keer weer fascineert ons het grote getijde verschil.

Vanuit Paimpol gaat een stoom treintje naar Pontrieux. Helaas is deze op dit moment buiten werking, vanwege bermbrandjes die zijn ontstaan, dus rijden wij er met de auto heen. Daar gaan we weer een klein stukje  varen, ditmaal in een klein elektrisch bootje, langs de bezienswaardigheid van het stadje: de washuisjes. De rijke huiseigenaars bouwden hun huis rondom de rivieroevers van de Trieux, en elk, zoals we nu een eigen wasmachine hebben, had zijn eigen washuisje, waarin een «wasvrouw», de taak had, het vuile bedlinnen en kleren van de familie en hun bedienden te wassen. Op dit moment zijn er 46 washuisjes, die privé-eigendom waren en 4 gemeentelijke. Zij waren in gebruik tot 1965, daarna zijn ze in verval geraakt. Nu worden ze prachtig gerestaureerd. De rijke families deden hun was overigens maar 2 maal per jaar, een keer tijdens de lente en een keer in de herfst. Elke wasklus duurde 3 dagen. De trappetjes waren nodig voor het getijde verschil.

Het noordelijkste deel van de Côte d’Amor, het schiereiland Ploucrescant, verkennen we lopend. Vanaf de parkeerplaats komen we al snel bij een beroemde plek, het huis tussen de rotsen La Maison entre les rochers. Nu ligt het droog, maar bij vloed ligt het in zee. We lopen verder langs de kust naar Le Gouffre, een uitzichtpunt waar de zee beukt op de de geweldige rotsformaties. De wandeling gaat verder een stukje door het binnenland en we komen weer bij de kust bij Pointe du Château, aan het uiteinde van het schiereiland, waar we uitkijken over de grillige kustlijn en een lappendeken van eilanden. We besluiten dit verblijfo op een terras met uitzicht op zee.